Barcelona of Barcelonetta?

De vakantie loopt alweer ten einde. Nog even terugblikken? De foto's snel op de laptop. Oei, het zijn er wel wat. Een stuk of 250 van mij en dan nog die van al de mensen die mee gingen?! En dan komen wij nog niet eens uit Japan.

Een selectie van de foto's zou eventueel nog in een foto-album kunnen belanden, maar het overgrote deel bekijken we zo ontzettende vaak - wil jij ook mijn foto's nog eens bekijken? Ja graag! - dat ze in ons geheugen gegrift zijn. Dadelijk onthouden we alleen nog de foto's in plaats van onze eigen echte herinneringen. En volgens mij ís dat ook zo, terugblikkend naar onze babyfoto's met rode-bietjes-gezichten.

Uiteindelijk zal dit alles niet zo negatief zijn als ik het hiernet liet klinken. Bovenal zorgen foto's ervoor dat genânte situaties jaren later nog eens boven water worden gehaald. En dat we nog altijd na kunnnen genieten van hilarische momenten, die we misschien ook niet zo goed meer wisten (...).

Goh, nu zal ik dan toch een paar kiekjes laten zien. Natuurlijk niet te persoonlijk bedoeld. Anders vrees ik al voor mijn volgende verjaardag :D

Alles wat we wilden

Beste dames en heren,


Bekijk deze documentaire.



De documentaire is van 3doc. Mij sprak het filmpje aan, niet alleen vanwege de inhoud, maar vooral ook de wijze waarop alles gefilmd is en wordt weergegeven.
Kampt niet iedereen in deze maatschappij wel eens met het probleem perfect te zijn ?

Roze handdoek

Ter inspiratie: Michael Raedecker

Raedecker maakt zijn schilderijen met garen en verf.

Avro kunstuur Aflevering 19 juni

www.cultuurgids.avro.nl/indexkunstuur.html

integratie?

Lang leven de rust.

...


Na weken lang achter je eigen kont aan rennen lig je daar dan weer op bed. In je hoofd flitsen nog duizend en één gedachten. Was nog ophangen. Kamer nog opruimen. Tekeningen nog afmaken. Verslag nog typen. Sporten, dat moet ook nog. Moet, moet, moet, moet, moet. Tijd, tijd, tijd, tijd. Druk, druk, druk. Ojee, en dan ook nog te bedenken dat ik die nog moet bellen. En die, en die en mail lezen.

Ok

Marieke

Nu even stoppen.

Integreer wat tijd voor rust. Hier op mijn bed in combinatie met Moby muziek vliegen al mijn 'moet'- gedachtes de deur uit. Even niets, even rust. Iedereen heeft dat nodig. Ook al verwacht de maatschappij dit niet. Twintig vakantiedagen per jaar is per definitie weinig. Luilakken, dat zijn wij, zeker in vergelijking met de Oosterse bevolking. Maar er wordt zoveel van je verwacht! Is dit wel realistisch? Is het niet de strijd van de mens net zo snel te worden als een computer, als een machine? Jammer dat we daarbij één ding vergeten. Op z'n tijd lopen computers vast. En zo lopen mensen misschien nog wel wat vaker vast.

Scheiding en integratie. Dat was mijn concept voor het afgelopen project. Maar eigenlijk is dit ook het concept van het leven. - Ik scheer nu wel alles over één kam, dat begrijpt u wel - En dan bedoel ik niet de eeuwige discussies over allochtonen en autochtonen. Maar over iets wat beiden groepen aangaat. Hoe integreren we de druk van de maatschappij in ons korte sociale mooie leven?

Juist. Het antwoord ligt voor de hand.

Een bed.

Een kussen.

Een boek.

Op zijn tijd, gewoon een beetje


...


RUST