Barcelona of Barcelonetta?

De vakantie loopt alweer ten einde. Nog even terugblikken? De foto's snel op de laptop. Oei, het zijn er wel wat. Een stuk of 250 van mij en dan nog die van al de mensen die mee gingen?! En dan komen wij nog niet eens uit Japan.

Een selectie van de foto's zou eventueel nog in een foto-album kunnen belanden, maar het overgrote deel bekijken we zo ontzettende vaak - wil jij ook mijn foto's nog eens bekijken? Ja graag! - dat ze in ons geheugen gegrift zijn. Dadelijk onthouden we alleen nog de foto's in plaats van onze eigen echte herinneringen. En volgens mij ís dat ook zo, terugblikkend naar onze babyfoto's met rode-bietjes-gezichten.

Uiteindelijk zal dit alles niet zo negatief zijn als ik het hiernet liet klinken. Bovenal zorgen foto's ervoor dat genânte situaties jaren later nog eens boven water worden gehaald. En dat we nog altijd na kunnnen genieten van hilarische momenten, die we misschien ook niet zo goed meer wisten (...).

Goh, nu zal ik dan toch een paar kiekjes laten zien. Natuurlijk niet te persoonlijk bedoeld. Anders vrees ik al voor mijn volgende verjaardag :D

Roze handdoek

Ter inspiratie: Michael Raedecker

Raedecker maakt zijn schilderijen met garen en verf.

Avro kunstuur Aflevering 19 juni

www.cultuurgids.avro.nl/indexkunstuur.html

Uit grootmoeders oude doos

Overgrootmoeder

Grootmoeder

Eigenlijk zou ik moeten studeren, flitst er duizend maal door mijn hoofd. Maar even pauze houden kan toch geen kwaad? Even een beker stracciatella-yoghurt leeglepelen en even een paar gemiste afleveringen van sex and the city kijken. Even surfen op het internet en zo is het even al weer snel drie uur.


Maar dan kom ik op de site van Michael Wolf. Hij is een fotograaf, voornamelijk van architectuur. Bij de fotoreeks "Tokyo subway dreams" stoppen mijn vingers met klikken en stoppen mijn hersenen met het beschuldigen van mezelf van het nietsdoen.


Veel over de foto's wil ik niet kwijt, ik werd er door geraakt. De triestheid, de anonimiteit, het stadsbeeld van nu in Tokyo. Hopelijk niet het stadsbeeld van Nederland in de toekomst.

Design | ngiseD

Eindhoven. Een stad waar niet iedereen aan denkt als we het hebben over een hippe, studentikoze, gezellige én moderne plaats. Maar tijdens de Dutch Design Week transformeert deze stad zich. Hij ontpopt zich als het ware tot een heuze place to be. Van Frans Leidelmeijer (expert bij 'Tussen Kunst & Kitsch') tot de hoofdredacteur van de Elle en tot gewone burgers die zich normaal gezien misschien niet zo snel richten tot kunst en design. Allen komen te Eindhoven!

Het is nu alweer twee weekjes geleden, maar ik wilde toch nog even wat foto's laten zien. Als je het dit jaar gemist hebt, shame on you, dan heb je volgend jaar weer een kans ;)

Bovenstaand een detail van een 'dier' uit de Paper Zoo (expositie Witte Dame).



Een creatie/jurk van ragfijne gezichten (Expositie afstudeerprojecten Design Acedemy Eindhoven)





De connecties die je als individu hebt wordt hier uitgebeeld als een web van draden (Expositie afstudeerwerk Design Academy Eindhoven)







Details afstudeerprojecten (Expositie afstudeerwerk Design Academy Eindhoven)

Un Mademoiselle pur

Nu, het tweede deel van het artikel bestond uit een fotocollage. Helaas is de lay-out hier op mijn blog wat anders (en daarmee ook wat minder mooi - maar goed).

Zilveren armband (Bijoux Birgitte), Parfumflesje (Chanel, coco Mademoiselle)

“Mode is niet iets wat alleen uit jurken bestaat, mode zit in de lucht.” - Coco Chanel

Drift met hoofdletter D

Elle gefeliciteerd met je twintig jaar bestaan, maar terwijl ik de kortingen bij de mango misloop door een kapotte pinpas kom ik ook al niet met mijn opgestuurde artikelen en foto's in jullie tijdschrift. Te verwachten misschien, maar toch jammer. Dit weerhoudt mij er niet van het toch openbaar te maken. Vandaar dat ik het op deze blog zet.

Drift

Rood gloeiende ogen. Een felle blik. Samen met een spanning die door het hele lichaam loopt. Voelbaar in de ruimte, die nu gevuld wordt met hatelijke verwensingen en schrille klanken. Dan is het stil. De harde woorden gonzen nog in mijn oren. Met een hard gebaar schuif ik mijn stoel achteruit. Even overweeg ik mijn glas water naar mijn overbuurman te gooien, maar angst voor zijn heftige reactie weerhoudt mij hiervan. Tranen staan in mijn ogen als ik, twee verdiepingen hoger, op mijn bed plof. Waarom? Waarom moeten ze altijd mij hebben? Mijn boosheid verandert in zelfmedelijden en daarna in schuld zoals een onweersbui, die losbarst, even minder wordt en daarna weer in alle hevigheid terugkeert.


Want die schuldgevoelens, die zijn nog het ergste. In mijn hoofd vliegen psychoanalytische gedachten rond. Wat is er mis gegaan bij mijn opvoeding? Waar zit die drift, die op sommige momenten naar boven komt, uit mijn mond klimt en gretig heel mijn verstand omarmt? Drift laat mij dingen zeggen die ik niet wil zeggen en laat mij dingen doen die ik niet wil doen. De reden van de spanningen aan tafel zijn me al weer ontglipt, maar dat maakt het allemaal niet minder erg.


Tegelijkertijd ontstaat er ook drift om te schrijven. Waar sommige mensen het serviesgoed gebruiken om zich te kalmeren, gebruik ik woorden en zinnen. Mijn pen krast niet snel genoeg over het papier. Woorden struikelen over elkaar en tollen in het rond. Dan is het weg. Nog met rode ogen probeer ik mezelf te overtuigen naar beneden te gaan en dat ene woordje hardop uit te spreken. Dat ene woord, die de gezichten weer laat ontspannen en weer luchtige gesprekken op gang brengt.

Het tweede deel van het artikel volgt nog.

Sunset Boulevard

Van Arnhem terug naar huis waande ik me even in een schilderlandschap. Vanuit de auto heb ik geprobeerd foto's te maken. Zie hier het resultaat.