Herkenningspunt

Barcelona of Barcelonetta?

De vakantie loopt alweer ten einde. Nog even terugblikken? De foto's snel op de laptop. Oei, het zijn er wel wat. Een stuk of 250 van mij en dan nog die van al de mensen die mee gingen?! En dan komen wij nog niet eens uit Japan.

Een selectie van de foto's zou eventueel nog in een foto-album kunnen belanden, maar het overgrote deel bekijken we zo ontzettende vaak - wil jij ook mijn foto's nog eens bekijken? Ja graag! - dat ze in ons geheugen gegrift zijn. Dadelijk onthouden we alleen nog de foto's in plaats van onze eigen echte herinneringen. En volgens mij ís dat ook zo, terugblikkend naar onze babyfoto's met rode-bietjes-gezichten.

Uiteindelijk zal dit alles niet zo negatief zijn als ik het hiernet liet klinken. Bovenal zorgen foto's ervoor dat genânte situaties jaren later nog eens boven water worden gehaald. En dat we nog altijd na kunnnen genieten van hilarische momenten, die we misschien ook niet zo goed meer wisten (...).

Goh, nu zal ik dan toch een paar kiekjes laten zien. Natuurlijk niet te persoonlijk bedoeld. Anders vrees ik al voor mijn volgende verjaardag :D

Alles wat we wilden

Beste dames en heren,


Bekijk deze documentaire.



De documentaire is van 3doc. Mij sprak het filmpje aan, niet alleen vanwege de inhoud, maar vooral ook de wijze waarop alles gefilmd is en wordt weergegeven.
Kampt niet iedereen in deze maatschappij wel eens met het probleem perfect te zijn ?

- N U M B E R S -

Heb jij ook niet ooit het gevoel vanalles op te móeten schrijven? Het gevoel dat, als je het nú niet opschrijft, het voor altijd weer wegsappelt in je diepe brein en het nooit meer naar boven zal komen drijven? Nou, dat gevoel heb ik redelijk vaak. En het leukste daarvan is, dat die momenten altijd plaatsvinden op een tijdstip dat je geen pen, papier of toetsenbord bij de hand hebt.

Sommige mensen - zo schijnt - blijken dit te hebben met nummers. Die mensen vinden zoiets als calculus of mechanica uit. Hardstikke leuk natuurlijk, maar hoe komen ze daarbij?? Dat gegoochel met cijfers, letters en plussen en minnen. Uren heb ik er vandaag - en gisteren, eergisteren, eer-eergisteren - naar zitten turen. En één ding vind ik van dit alles wel ontzettend grandioos. Het feit dat je de werkelijkheid, alhoewel theoretisch gezien, altijd kunt opschrijven in getallen. Ojee, nu begin ik toch ietwat fylosofisch te worden - of juist mathematisch (...) - want Pythagoras had dit idee 2500 jaar geleden ook al. En daarmee kom je eigenlijk weer terug bij de letters. Want met letters wil je ook de werkelijkheid neerzetten. Mensen willen altijd de werkelijkheid ordenenen in het leven. Want is er leven zonder orde? Is er leven, als er alleen maar chaos is? En dat ordenen, dát doen we dus met letters en met cijfers.

Dus mijn drang om al dit nutteloze geneuzel op te schrijven is dus de drang om te ordenen? Om te leven?

....

p.s. Agenda's in de prullenbak! Want onze verjaardagskalender op de wc zegt: 'Tel de dagen niet, de dagen moeten tellen.'

Sunshine on my head in a museum?

Leven is goed, leven is mooi. De liefde zit in de lucht! De lente komt eraan! De zon breekt soms even door (?) en dat gaat gepaard met de heerlijke klanken van Empire of the Sun.


Maar helaas kunnen we niet lang van de eerste zonnestraaltjes genieten, want iedereen heeft het natuurlijk weer druk druk en nog eens druk. We rennen van vergadering naar feest naar college naar etentje. En ons hart voor cultuur wil ook nog wel eens gaan kloppen, en daarvoor is nu iets nieuws!! In Eindhoven is nu een 5 minuten museum. Er staat één kunstwerk die je even kunt bewonderen. Dat volgens kunstcritice zelfs maar 5 minuten nodig heeft om bewonderd te worden. Het concept richt zich op kunstwerken die zoveel energie en impact hebben dat je ze individueel wilt ervaren zonder dat ze opgaan in de grote massa. Wie erg onder de indruk is mag vast wel wat langer blijven. De toegang is gratis, maar dat mag ook wel voor verblijf van slechts 300 seconden.

5 Minuten Museum
Strijp X - gebouw SBP (onderdeel van de Hoge Rug)
EindhovenT: (06) 24912934
info@5-mm.nl
http://www.leukedingendoen.nl/click.aspx?url=http://www.5-mm.nl

Dus nu niet met z'n allen zeuren "ik heb geen tijd voor kunst en cultuur", laten we gewoon van de zon, de kunst, het leven en de muziek genieten!

Eigenlijk zou ik moeten studeren, flitst er duizend maal door mijn hoofd. Maar even pauze houden kan toch geen kwaad? Even een beker stracciatella-yoghurt leeglepelen en even een paar gemiste afleveringen van sex and the city kijken. Even surfen op het internet en zo is het even al weer snel drie uur.


Maar dan kom ik op de site van Michael Wolf. Hij is een fotograaf, voornamelijk van architectuur. Bij de fotoreeks "Tokyo subway dreams" stoppen mijn vingers met klikken en stoppen mijn hersenen met het beschuldigen van mezelf van het nietsdoen.


Veel over de foto's wil ik niet kwijt, ik werd er door geraakt. De triestheid, de anonimiteit, het stadsbeeld van nu in Tokyo. Hopelijk niet het stadsbeeld van Nederland in de toekomst.

Papillon in Amsterdam

Zoals een vlinder plots zijn vleugels openklapt en de prachtigste kleuren toont, zo kwam ik afgelopen weekend op het station een vriendin tegen. Zij stond daar plots, weliswaar wat moe, maar met de prachtigste vraag. Of ik misschien mee wil? Naar een concert? Een concert - de vleugels klappen open: een kleurenexplosie - van The Editors?

Heiniken Music Hall Amsterdam 01-05-2009

Note

NOTE STOP

BLOGGEN IS GEVAARLIJK STOP JE WILT NOOIT TE VEEL PRIJS GEVEN VAN JEZELF MAAR DIT IS ONVERMIJDELIJK STOP ALLES WAT JE OPENBAAR MAAKT KOMMA ALLE ONTWERPEN CONCEPTEN IDEEEN INSPIRATIEBRONNEN GEDACHTEGANGEN DIE JIJ LAAT ZIEN ZORGEN ERVOOR DAT JOU IDENTITEIT NIET GEBORGEN BLIJFT STOP NATUURLIJK IS DAT EEN PROBLEEM VOORAL OP HET INTERNET STOP GEEN PLEK WAAR ZOVEEL ONBETROUWBARE BLOGS-AFSTRUINENDE MANNETJES RONDHANGEN STOP HET ALLERBELANGRIJKSTE IS DAT NIET IEDEREEN ALLES LETTERLIJK VAN INTERNET EN DAARMEE OOK BLOGS MOET GELOVEN STOP BLOGS DIE IK SCHRIJF ZIJN LOUTER EN ALLEEN WAT IK OP DAT MOMENT HEB GESCHREVEN STOP FICTIE SCHRIJVEN IS IS OOK JEZELF PRIJSGEVEN STOP MISSCHIEN NOG WEL ERGER DAN IN AUTOBIOGRAFIËN IS HET STIEKEM IN IEMANDS LEVEN GLUREN STOP VOORAL OOK OMDAT INTERNET MAKKELIJKER TOEGANKELIJK ZIJN STOP IK KAN ECHTER BIJNA MET ZEKERHEID VASTSTELLEN DAT ARTIKELEN ALS DEZE NIET GEHEEL DE AANDACHT ZULLEN TREKKEN STOP LAAT STAAN DAT MENSEN ZE GEHEEL GAAN LEZEN STOP BIJ HET SCHRIJVEN ALLEEN AL BEGINNEN MIJN OGEN TE TRANEN EN LIJKT HET ALSOF IK DYSLECTISCH BEN GEWORDEN STOP ACH DAT IS NU OOK EVEN GEEN PROBLEEM WANT IK MOET CALCULUS BESTUDEREN STOP LAAT IK DAN NU TOCH ECHT GAAN STOPPEN STOP JA STOP O STOP EN WAT IK NOG WIL ZEGGEN STOP STOP NOOIT MET BLOGGEN A STOP U STOP B STOP UITROEPTEKEN WANT BLOGGEN MAAKT HET LEVEN BOVENDIEN EEN STUK LEUKER STOP

Design | ngiseD

Eindhoven. Een stad waar niet iedereen aan denkt als we het hebben over een hippe, studentikoze, gezellige én moderne plaats. Maar tijdens de Dutch Design Week transformeert deze stad zich. Hij ontpopt zich als het ware tot een heuze place to be. Van Frans Leidelmeijer (expert bij 'Tussen Kunst & Kitsch') tot de hoofdredacteur van de Elle en tot gewone burgers die zich normaal gezien misschien niet zo snel richten tot kunst en design. Allen komen te Eindhoven!

Het is nu alweer twee weekjes geleden, maar ik wilde toch nog even wat foto's laten zien. Als je het dit jaar gemist hebt, shame on you, dan heb je volgend jaar weer een kans ;)

Bovenstaand een detail van een 'dier' uit de Paper Zoo (expositie Witte Dame).



Een creatie/jurk van ragfijne gezichten (Expositie afstudeerprojecten Design Acedemy Eindhoven)





De connecties die je als individu hebt wordt hier uitgebeeld als een web van draden (Expositie afstudeerwerk Design Academy Eindhoven)







Details afstudeerprojecten (Expositie afstudeerwerk Design Academy Eindhoven)

Drift met hoofdletter D

Elle gefeliciteerd met je twintig jaar bestaan, maar terwijl ik de kortingen bij de mango misloop door een kapotte pinpas kom ik ook al niet met mijn opgestuurde artikelen en foto's in jullie tijdschrift. Te verwachten misschien, maar toch jammer. Dit weerhoudt mij er niet van het toch openbaar te maken. Vandaar dat ik het op deze blog zet.

Drift

Rood gloeiende ogen. Een felle blik. Samen met een spanning die door het hele lichaam loopt. Voelbaar in de ruimte, die nu gevuld wordt met hatelijke verwensingen en schrille klanken. Dan is het stil. De harde woorden gonzen nog in mijn oren. Met een hard gebaar schuif ik mijn stoel achteruit. Even overweeg ik mijn glas water naar mijn overbuurman te gooien, maar angst voor zijn heftige reactie weerhoudt mij hiervan. Tranen staan in mijn ogen als ik, twee verdiepingen hoger, op mijn bed plof. Waarom? Waarom moeten ze altijd mij hebben? Mijn boosheid verandert in zelfmedelijden en daarna in schuld zoals een onweersbui, die losbarst, even minder wordt en daarna weer in alle hevigheid terugkeert.


Want die schuldgevoelens, die zijn nog het ergste. In mijn hoofd vliegen psychoanalytische gedachten rond. Wat is er mis gegaan bij mijn opvoeding? Waar zit die drift, die op sommige momenten naar boven komt, uit mijn mond klimt en gretig heel mijn verstand omarmt? Drift laat mij dingen zeggen die ik niet wil zeggen en laat mij dingen doen die ik niet wil doen. De reden van de spanningen aan tafel zijn me al weer ontglipt, maar dat maakt het allemaal niet minder erg.


Tegelijkertijd ontstaat er ook drift om te schrijven. Waar sommige mensen het serviesgoed gebruiken om zich te kalmeren, gebruik ik woorden en zinnen. Mijn pen krast niet snel genoeg over het papier. Woorden struikelen over elkaar en tollen in het rond. Dan is het weg. Nog met rode ogen probeer ik mezelf te overtuigen naar beneden te gaan en dat ene woordje hardop uit te spreken. Dat ene woord, die de gezichten weer laat ontspannen en weer luchtige gesprekken op gang brengt.

Het tweede deel van het artikel volgt nog.

Constructieve verbindingen

Na een weekje studeren hangen de wallen al op mijn knieën. Alles is nieuw, je moet alles zelf uit zien te vinden. Ik denk dat alle studenten deze ervaring met mij delen. Maar vooral is alles leuk, te leuk, te leuk zelfs om nee te zeggen. Naast alle feestjes, verenigingen, nieuwe sociale contacten moet je ook nog tijd vrij maken om te studeren natuurlijk. Tijdens het zoeken naar wat informatie op de site van de TU/e vond ik een stukje tekst van Paul Bogaert, een linoleum snijder. Dit vond ik wel toepasselijk en inspirerend.

“Alles is verbindbaar” “Als je niet aanvaart dat alles verbindbaar is, dan betekent dat dat een onverwachte gebeurtenis je hele constellatie, je plannen en je ideeën onderuit kan halen. Het is beter er van uit te gaan dat dingen voortdurend afhankelijk zijn van verandering en van wisseling van optiek. Alles is op de een of andere manier te verbinden wanneer je de bereidheid en de moed hebt dat te accepteren”.

Paul Bogaert

Communicatiestoornis

Wat zullen mijn vrienden opgelucht zijn! De legendarische dag is eindelijk aangebroken. Al twee jaar loop ik afspraken mis, ben ik half onbereikbaar en ergert iedereen zich dood aan mijn gezeur over mijn grijze vriend (met spiegel, dat dan weer wel). Niemand kon met mij praten zonder gekraak en dus zonder geschreeuw. Normale communicatie was onmogelijk. Maar dat is nu passè.

Vandaag heb ik een nieuwe telefoon gekocht.

Zo, dat duurde lang. Maar die enorme bult in mijn broekzak is nu voorgoed verdwenen. Yoehoee! Champagne! Party!

O, ik ben pas vanaf 5 augustus bereikbaar want dan begint mijn abonnement pas.


Liefs Marieke

Bloggen Begins

Follow my blog with bloglovin
Dit is mijn allereerste blogbericht! Na maandenlang al mijn favoriete blogs af gestruind te hebben, mag ik nu zelf aan de slag.
De titel van mijn blog zal ik even uitleggen. "Quid tuta times?" is Latijn (mocht dat nog niet duidelijk zijn). Ik vond het tijdens het leren van mijn eindexamen Latijn afgelopen jaar in het verhaal van Jason en Medea.

'Quid tuta times? Accingere et omnem pelle moram!'

Waarom vrees je het veilige? Bereid je voor en verdrijf al het uitstel!
Waarom ik deze titel heb gekozen ga ik u niet vertellen. Eén ding is zeker, al die Latijnse lessen zijn nu - gelukkig - niet voor niets geweest.

liefs Marieke